Przekazy zmieniają nieco swą formę w średniowieczu, gdzie obok tak cenionego w starożytności słowa wykorzystano skutecznie obraz. Dlaczego? Aby dotrzeć do piśmiennych, jak i nieznających alfabetu.

Obraz czy słowo?

Średniowiecze to epoka alegorii, będącej zwykle zespołem motywów o przenośnym znaczeniu interpretowanym jednoznacznie. Za jej pomocą głoszono idee, prawdy i nauki, które dla prostego człowieka powinny być życiowym drogowskazem. Alegoria zdobi średniowieczne katedry, które dla ówczesnego człowieka były źródłem wiedzy o życiu i śmierci. Stąd też moralitety o charakterze dydaktycznym, które obrazowały jak dobro i zło, występujące w różnych, umownych postaciach, walczą o duszę człowieka. Pismo natomiast było domeną duchownych, którzy, jako wykształcona warstwa społeczna, dbali o „mądre” księgi, starannie je przepisując.

Kreowanie osobowości

Jednak i w średniowieczu umiejętnie kreowano wizerunek wspaniałych mężów. Trubadurzy i truwerzy rozpowszechniali romanse rycerskie, sławiąc odwagę bohaterów i piękno dam ich serca. Tym samym w świadomości społecznej  wykształcił się etos rycerski, jako postawa godna podziwu. Kronikarze natomiast odpowiadali za wizerunek władców goszczących ich na swych dworach. Przedstawiając historię rodu królewskiego, nierzadko ubarwiali postać życzliwego im króla, umniejszając temu, który był im raczej niechętny. Średniowiecze jest więc epoką, w której obraz i słowo odgrywały równie ważną rolę w tworzeniu sugestywnych przekazów na potrzeby komunikacji społecznej.

Korespondencja handlowa

Kontakty handlowe wymagały opracowania sposobów przekazywania komunikatów między kontrahentami. Przepływ informacji między miastami kupieckimi odbywał się drogą korespondencyjną. Ośrodki handlowe prowadzące wymianę towarową listownie wymieniały się informacjami, opisywały najważniejsze i najnowsze wydarzenia. Wiadomości handlowe, ale też polityczne spisywano i przedstawiano społeczeństwu.

BRAK KOMENTARZY

Dodaj odpowiedź