Storytelling to tworzenie opowieści, którą odbiorca może odnieść do samego siebie – fabuła jest bliska jego doświadczeniom, a on sam może identyfikować się z bohaterem. W ten sposób opowieść staje się tożsama z rzeczywistością, w której  żyje odbiorca, a to sprawia, że przedstawiana historia działa motywująco.

W poszukiwaniu czytelników storytellingu

Dlaczego odbiorca powinien utożsamiać się z bohaterem opowieści? Ponieważ w myśl zasady storytellingu, opowieść jest tworzona właśnie z myślą o odbiorcy. Tym samym staje się on głównym bohaterem historii, która odzwierciedla wszystko to, co jest dla niego najważniejsze.

Storytelling to pewnego rodzaju sztuka pisania, dlatego tworzona opowieść powinna mieć odbiorcę, jak książka czytelnika. Ale nie tylko odbiorca jest wspólnym mianownikiem storytellingu i książki, ale też sposób tworzenia angażującej i emocjonującej opowieści. Tylko dobra opowieść znajdzie czytelników i tylko taka zostanie też zapamiętana.

Wstęp, rozwinięcie, zakończenie

Każda opowieść składa się z trzech części – wstępu, rozwinięcia i zakończenia, które porządkują fabułę i umiejscawiają bohatera na tle konkretnych wydarzeń. W ten sposób historia jest logicznym ciągiem zdarzeń zawierającym określony przekaz – w przypadku storytellingu będzie to jedna konkretna idea, wartość związana z marką, a ważna dla odbiorcy.

Schemat storytellingu

  1. Wstęp – jest wprowadzeniem do opowieści, w związku z czym na wstępie musi zostać zasygnalizowany główny przekaz, ale w sposób ciekawy, intrygujący, zachęcający do podjęcia lektury.
  2. Rozwinięcie – to treść właściwa opowieści, rozwijająca i interpretująca zasygnalizowany we wstępie przekaz. Bardzo ważne jest, aby uświadomić odbiorcy, jak ważny jest ten przekaz dla niego samego i co może on dzięki niemu zyskać. W tym miejscu pojawia się również główny bohater, ale też bohaterowie poboczni (ponieważ odbiorca mający identyfikować się z bohaterem opowieści żyje wśród ludzi, czasami niezbędne są też inne postacie), zaangażowani w określone zdarzenie, będące problemem wymagającym rozwiązania. Tutaj opisane są wszystkie trudności, z którymi zetknął się bohater (bohaterowie), a także sposoby radzenia sobie z nimi. Zatem, rozwiniecie to nic innego jak fabuła opowieści.
  3. Zakończenie – zawiera wniosek, przesłanie wynikające z fabuły (opowieści) i nawiązujące do zasygnalizowanego we wstępie przekazu. Jest ponadto wynikiem działań bohatera szukającego rozwiązania. Zakończenie jednak nie tylko musi wynikać z rozwinięcia, musi też łączyć się ze wstępem, czyniąc w ten sposób opowieść spójną.

Konstrukcja fabuły w storytellingu

Zasadniczym celem książki, jak i opowieści jest refleksja czytelników, odbiorców. Dlatego bardzo ważna jest prawidłowa konstrukcja prezentowanej historii, w pełni spójna i logiczna, z której przekaz będzie czytelny dla odbiorcy. W fabule muszą więc zostać jasno zarysowane:

  • bohater, któremu zostaną przypisane określone wartości,
  • problemy, które dotykają bohatera (i bohaterów),
  • trudności, z którymi styka się bohater szukający rozwiązania problemu,
  • okoliczności, w których znajduje się bohater (bohaterowie),
  • rozwiązanie, czyli sposób przezwyciężenia problemu będący najlepszą alternatywą podejmowanych wcześniej prób.

Storytelling wymaga, aby opowieść kończyła się pozytywnie, ponieważ odbiorcy z założenia szukają rozwiązania problemów. Ponadto, opowieść bliska odbiorcy, ze względu na jego osobiste doświadczenia, jest szybciej i na dłużej zapamiętywana. W końcu odwołuje się do emocji jednostki.

BRAK KOMENTARZY

Dodaj odpowiedź