Zainteresowanie tekstami publicystycznymi i ich skuteczność były tak duże, że w XIX wieku nastąpił prawdziwy rozkwit prasy i różnych gatunków dziennikarskich, które stały się ważnym obszarem piśmiennictwa. Tworzone komunikaty dotyczyły zagadnień politycznych, społecznych oraz kulturalnych i pełniły nie tylko funkcję informacyjną, ale też perswazyjną, artystyczną i emocjonalną.

W redagowanych tekstach sięgano po te zabiegi językowe, które z powodzeniem wykorzystywano już w wiekach poprzednich, przy czym wprowadzano też nowe koncepcje, jak ilustracje w postaci rycin, szkiców i zdjęć, które powoli dostarczała fotografia. Popularność publicystyki wynikała z obrazowego przedstawiania problematyki, gdzie autor tekstu nie tylko informował, ale też pozwalał sobie na sugestywny komentarz, często wykorzystując przy tym zasady retoryki, by bardziej wpłynąć na odbiorcę. Redaktorzy gazet, chcąc zainteresować czytelników, chętnie zatrudniali znanych i poczytnych autorów, publikujących na łamach prasy swoje powieści w odcinkach i felietony, które pod koniec wieku stały się bardzo popularnym gatunkiem dziennikarskim. Dużym zainteresowaniem cieszą się powstałe w tym okresie pisma satyryczno-polityczne, których redaktorzy nie przebierali w słowach, pisząc o osobach publicznych.

BRAK KOMENTARZY

Dodaj odpowiedź